مقالات

آیا می دانید شیر ونت فاضلابی چیست ؟

دوشنبه ، 22 مهر 1398


آیا می دانید شیر ونت فاضلابی چیست ؟

در سیستم‌های متداول فاضلابی امروزی ، برای تامین هوای داخل سیستم در جهت ایجاد تعادل فشار و محا فظت از تله‌های هوا بند سیفون‌ها ، که به منظور جلوگیری از ورود بو و سایر آلودگی‌ها از سیستم دفع فاضلاب به محیط داخل ساختمان کاربرد دارند، از شبکه لوله‌کشی ونت استفاده می‌شود. که این شیوه معایبی از جمله متراژ زیاد لوله ، پرهزینه بودن ، اجرت و دستمزد زیادتر ، کارایی نه چندان مناسب که همیشه با معضل ا نتشار بوی بد فاضلاب همراه است و یا پر کردن پشت بام از انواع و اقسام لوله ها .

 

با پیشرفت علم و تکنولوژی پدیده ای جدید بنام  شیرهای ونت فاضلابی جدیدی روانه بازار شده است که راه‌ حل جدیدی است که بدون نیاز به لوله‌کشی ونت در شبکه‌ی فاضلاب ساختمان، نه تنها صحت و کارآمدی عملکرد تهویه در شبکه را افزایش می‌دهد، بلکه سرعت اجرای سیستم را هم بالا می برد مهم‌تر آن که احتمال انتشار بوی نامطبوع به داخل ساختمان تقریبا وجود ندارد

 

شیرهای ونت فاضلابی ، این قابلیت فوق‌العاده را دارد که ضمن تامین هوا در کمترین فشار منفی و در اسرع وقت، از انتقال هوا در جهت معکوس یعنی از شبکه‌ی دفع فاضلاب به سمت محیط داخل ساختمان به‌خوبی جلوگیری می‌کند، و به این ترتیب شرایطی کاملا سالم و مطبوع را برای زندگی ساکنین ساختمان را فراهم می‌آورد

 

شیر ونت ها در واقع یک شیر یک‌طرفه هوا هستند که به صورت سقلی عمل کرده و در زمان به وجود آمدن فشار منفی در سیستم لوله‌کشی فاضلاب فشار منفی داخل شبکه را متعادل می‌کنند. برای درک بهتر عملکرد این شیرها ا بتدا باید با پدیده سیفوناژ آشنا شویم

 

وقتی در شبکه فاضلاب یک تخلیه آنی (بیش از 8 لیتر آب) انجام می‌شود، به دلیل پر شدن مقطع لوله، پشت فاضلاب فشار منفی (مکش) ایجاد می‌گردد. این مکش منجر به تخلیه آب داخل سیفونی که تخلیه از آن طریق انجام شده است (سیفوناژ اتوماتیک) و همچنین سیفون‌های طبقات پایین‌تر (سیفوناژ القایی) می‌شود. تخلیه تله آب هوابند داخل سیفون به معنی ورود بو، آلودگی و حشرات موذی از داخل شبکه فاضلاب به محیط می‌باشد. ضمن اینکه مقاومت تله آب برای تخلیه باعث کاهش سرعت حرکت فاضلاب در خطوط افقی و جا ماندن مواد جامد فاضلاب می‌شود.

 

روش در حال حاضر و سنتی حل مشکل سیفوناژ

 

در روش سنتی که به روش Full Vent معروف است از پشت هر سیفون یک لوله به سمت بالا کشیده می‌شود. این لوله‌ها داخل داکت تجمیع شده و به سمت پشت بام هدایت می‌شوند. در این روش فشار پشت سیفون از طریق لوله‌کشی ونت با فشار هوای آزاد مرتبط می‌گردد و از این طریق فشار منفی ایجاد شده متعادل شده و در واقع مکش از طریق پشت‌بام خنثی می‌گردد.

 

مشکلات این روش عبارتند از: بالا رفتن حجم لوله‌کشی (70 تا 110 درصد)، انتشار بوی فاضلاب در فضای پشت‌بام، عملکرد ضعیف سیستم ونت در ساعات پیک مصرف و اشغال مساحت ساختمان و فضای سقف کاذب توسط لوله‌های ونت که علاوه برهزینه های خرید،  اجرت دستمزد لوله کش را نیز به آن باید اضافه نمود .  

 

در این روش مدرن که اولین بار توسط شرکت STUDOR در امریکا ابداع شده است، شیرهای یکطرفه هوا روی شبکه فاضلاب مربوط به هر محیط و همچنین بالای خط اصلی فاضلاب نصب می‌گردد. عمکرد این سیستم‌ها به صورت سقلی بوده و در فشار 250- پاسکال در شیرهای داخل واحدها 7.5 لیتر بر ثانیه و در شیر خط اصلی 30 لیتر بر ثانیه هوا از خود عبور می‌دهد. این ترکیب می‌تواند با عملکردی حتی بهتر از لوله‌کشی ونت یک به یک‌ از تله آب سیفون‌ها حفاظت کند.

 

مزایای این روش عبارتند از: کاهش حجم لوله‌کشی (30 تا 60 درصد)، افزایش ضریب اطمینان به دلیل مستقل بودن عملکرد ونت در هر واحد (در مقابل روش فول ونت که در آن عملکرد ونت همه واحدها به هم وابسته است)، عدم نیاز به تعمیر و نگهداری به دلیل عملکرد سقلی، افزایش فضای مفید ساختمان به دلیل حذف حجم بالایی از لوله‌های فاضلاب و جلوگیری از انتشار بوی نامطبوع در فضاهای مشاع ساختمان مثل پشت‌بام.

 

دیگر مزایا :

حذف لوله‌کشی ونت

افزایش سرعت و دقت اجرای سیستم فاضلاب

ارتقای کارآیی سیستم ونت (حتی بالاتر از نسبت 1:1 قطر لوله‌های ونت به قطر لوله‌های دفع فاضلاب)

رساندن به‌هنگام هوا به محل موردنیاز

کوچکتر شدن داکت، عدم نیاز به سوراخ کردن پشت‌بام، حذف عصایی

آزادی عمل بیشتر در طراحی معماری

صرفه‌جویی در هزینه‌های حمل و نگهداری

بدون قطعات مکانیکی و عدم نیاز به نگهداری و تعمیرات

مناسب برای کلیه‌ ساختمان ها از یک طبقه تا بلند مرتبه